Showing posts from March, 2012

Objection Should Overrule

I'm objective, and am proud of it. And by "objective", I mean the tendency to look at things from the other side.

Well, we live in a subjective world, and an objective person is often shrugged off as being non-opportunist, impractical, or more simply, a loser. And what do these subjective people have to take home? Victory? Satisfaction? Happiness? Hell no! All that would remain out of subjectivity is just some insecurity of being vulnerable to the opponent's objectivity. And belonging to the latter, I wouldn't say that my sect is the best either. I shouldn't, else am not one of them.

So, what does it feel like to feel like another? I just couldn't resist quoting a few lines from Amish Tripathi's 'The Immortals of Meluha' here.
The pandit started, "Every knowledge has a context, without the context we may not get the point. So tell me what is the color of that leaf?"

"Its green", said Shiva.

"Is it?"

"Isnt it?…

வேண்டாம் மைத்துனா வேண்டாம்!

சமீபத்தில் வெளியான திரைப்பட பாடல் ஒன்றைப் பற்றி இங்கு எனது பார்வையைத் தெரிவிக்க வந்துள்ளேன். அது என்ன பாடல் என்பது இந்நேரம் உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். ஆம். 'OK.OK' என்றழைக்கப்படும் 'ஒரு கல் ஒரு கண்ணாடி' என்ற படத்தின் 'வேணாம் மச்சான் வேணாம்' பாடல் தான். கலியுகக் கவிஞர் நா.முத்துகுமார் எழுத, நகலக நாயகர் ஹாரிஸ் ஜெயராஜ் இசையமைக்க, வேல்முருகன் மற்றும் நரேஷ் ஐயர் இப்பாடலைப் பாடியிருக்கின்றனர். மிகவும் அருமையான பாடல். மீண்டும் மீண்டும் கேட்கத் தூண்டும் பாடல். எல்லாவற்றிற்கும் மேல், குறிப்பாக, பெண்களைப் பற்றி பல கருத்துக்களைக் கூறும் பாடல். இதில் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், இது சங்க-காலத்துப் பாடலின் நடையைக் கொண்டிராவிட்டாலும், பண்டைய தமிழ்நாட்டின் பழக்க-வழக்கங்களைக் பிரதிபலிப்பதாய் அமைந்துள்ளது. ஒவ்வொரு வரியையும் எடுத்து நமது கலாச்சாரத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம். வஞ்சர மீனு வவ்வாலு, கிடைச்சா கெளுத்தி விரலு இருக்கு மீச இராலு இறங்கி கலக்கு கோபாலு! பழங்காலத்தில் சமூகங்கள் பெரும்பாலும் நீர்-நிலை சார்ந்தே இருந்து வந்தன; ஆதலால் வஞ்சரை மீனும் கெளுத்தி மீனும் இராலும் ஓர் முக…

People we meet

I was given a topic a few weeks back. I'd just like to put it like this: "People we meet".

Well, am not saying that I've met a zillion people, or that I know every person I've met. Knowing someone, is different, and takes more time & effort. But meeting someone, I'd say, is kinda easier. Not the ones we want to meet, but the ones we actually meet. On achieving something without a target, why not think about it for a moment, and ponder over the process?

Everyday! Every bloody day, *unless one lives in complete isolation, of course* we meet hundreds of people. Even thousands, probably, of various classes & characters.

Wait. Let's define a 'meeting' here. I don't wanna bother abt the definition here, for I just wanna use it all over this post, for setting the context I want to. A meeting might not have any of the necessary things:
Greeting someone.Shaking hands with each other.Sit together and/or have a cup of coffee/tea/whatever.Or even …